شعر حکمتی است که دل را افسون می سازد.

و حکمت,شعریست که سروده های اندیشه رامیخواند

اگر بتوانیم دل انسانی را افسون کنیم

و در همان وقت سروده های اندیشه اش را بخوانیم

خواهیم توانست در سایه خدا زندگی کنیم.

وحی,همیشه فرا میخواند و می سراید

وحی هرگز تفسیر نمیکند.

بارها برای کودکانمان آواز خواندیم

تا خودمان به خواب رویم.

تمام واژه هایمان همچون ته مانده ی سفره های اندیشه است

و اندیشه سّد راه همیشه ی شعر است.

در شب  ایستاده ام                                                                   

به تماشای دریای ستارگان                                                     

و به دنبال ستاره تو میگردم                         

دلم گواه است که خواهم یافت              

مادر بزرگ در قصه هایش می گفت:

         _هر کس در اسمان ستاره ای دارد_

          من ستاره تو را میشناسم

                              برقش    برق    چشمان تست                                               

  و لبخندش                                  

شادی لبخند تو                 

            گوئی             

    سیبی ست که با تو

    به دو نیم شده باشد

            من ستاره تو را میشناسم

 به یقین                                                                

خواهمش یافت                                                         

...........

این را مادر بزرگ در قصه هایش می گفت