حقیقت ان است که انسان در رفتن به فراسوی عشق و مراقبه ناگزیر است.

انسان مجبور است به ورائ تنهائی برود.

هنگامی که با هم بودن و تنها بودن هر دو ناپدید شوند چه باقی میماند؟ هیچ باقی میماند.

آن هیچ طعم هستی ست.

شما نه با هم هستید و نه تنها.

در واقع شما نیستید.

من راه را به شما خواهم اموخت:نه آمدن و نه رفتن.

جبران خلیل جبران

دریا جنازه را بساحل میدهد

ایا من در تو مرده ام

که به ساحلم دادی؟

من برروی ماسه ها افتاده ام

و نفس می کشم

چشم به تو دوخته و جان به اواز جاری تو سپرده ام

و

مرور میکنم ترا

روزها و سالهای پر عطوفت را.............

تو دریایم بودی

پر طراوت و پر مهر

در تمامی طوفانها

مرا بعمق می بردی

و رهایی از خویشتن

عاشقانه تسلایم می دادی

در اغوشت بخواب می رفتم

اغوشت برایم بهشت امنی بود

تو چه بی انتها و پر مهر بودی

چه غمگین و صمیمی و پر سوز میگریستی

منهم با تو میگریستم

نمیدانم چرا؟

چه خوش بود ان روزها

اما...افسوس............